Η ΖΩΗ ΩΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ (ΔΙΤΟΜΟ)

- Γιατί το σύμπαν είναι όπως είναι; - Τι γνωρίζουμε για το σύμπαν πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη; - Γιατί εμείς οι άνθρωποι βρισκόμαστε εδώ; Τα θεωρητικά θεμέλια της σύγχρονης κοσμολογίας στηρίζονται στη γενική σχετικότητα του Αϊνστάιν. Όμως, δεν μπορούμε να συνδυάσουμε αρμονικά τους δύο πυλώνες της φυσικής, τη γενική σχετικότητα και την κβαντική θεωρία. Το θεμελιώδες πρόβλημα της κβάντωσης της βαρύτητας δεν έχει λυθεί. Επιπρόσθετα, οι μαύρες τρύπες, που είναι πανταχού παρούσες στο σύμπαν και οφείλονται στη βαρυτική κατάρρευση άστρων με επαρκώς μεγάλη μάζα, καταλήγουν, όπως απέδειξε ο Πενρόουζ, στη δημιουργία μιας χωροχρονικής ανωμαλίας, στην οποία και τα δύο μέλη της εξίσωσης του Αϊνστάιν απειρίζονται, καθιστώντας ατελή την κοσμολογική θεωρία του. Η θεωρία των χορδών, προσπαθώντας να επιλύσει τα παραπάνω προβλήματα, εισήγαγε την καινοτόμο ιδέα ότι τα βασικά συστατικά της φυσικής πραγματικότητας δεν είναι σημειακά σωματίδια, αλλά αδιαίρετες χορδές που μπορούν με διαφορετικούς τρόπους ταλάντωσης να παράγουν όλα τα υπάρχοντα σωματίδια. Ωστόσο, δεν έχει καταφέρει να επιλύσει το πρόβλημα της κβάντωσης της βαρύτητας, ούτε να εντάξει στην εξέλιξη του σύμπαντος το φαινόμενο της ζωής. Κατά συνέπεια, δεν προσφέρει μία ικανοποιητική κατανόηση του κόσμου και, όπως λέγεται, έχει καταλήξει να είναι ένα "πολυκατάστημα φυσικών νόμων", αφού επιτρέπει την ανάδυση οποιοσδήποτε σύμπαντος με όποιους νόμους επιθυμούμε, αρκεί να διαμορφώσουμε κατάλληλα τις επιπλέον διαστάσεις του. Για τον συγγραφέα αυτού του έργου, το όνειρο μιας τελικής θεωρίας αφορά, ακριβώς, τόσο την εξέλιξη του σύμπαντος όσο και την εξέλιξη της ζωής, η οποία συνδέεται άρρηκτα μαζί του. Έτσι, καταθέτει μια επαναστατική θεωρία για την προέλευση και την εξέλιξη του δίδυμου, όπως το ονομάζει, χωρονιδιακού σύμπαντος, εισάγοντας την αρχή της πλήρους διατήρησης, την ισοδυναμία, δηλαδή, ενέργειας και χώρου, καθώς και ένα σωματίδιο που δεν χρειάζεται να το αναζητήσουμε, αφού μπορεί να μεταμορφωθεί σε όλων των ειδών τα σωματίδια. Μ