€{{ finalTotal }}
({{ count }}) ΤΕΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ
€{{ finalTotal }}
ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΛΙΚΗ
ΚΟΡΙΤΣΙΑ, ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΛΙΚΗ
Επομενη μεγάλη στάση του καλοκαιρινού μας ημερολογίου ήταν ο Άγιος Γιάννης ο Λουμπαρδιάρης. Αν η Βλαχέραινα είχε τη γλύκα και η Αγία Μαρίνα το μυστήριο, ο Άγιος Γιάννης είχε τη φωτιά — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, οι άντρες του χωριού μάζευαν τις θυμωνιές με τα ξερά στάχια από τα χωράφια και τις στοίβαζαν στο μεγάλο αλώνι, μπροστά στην Καμάρα. Ο τόπος μύριζε χώμα, άχυρο και καλοκαίρι. Όταν άναβαν οι φωτιές, ο ουρανός γέμιζε πορτοκαλί ανταύγειες και σπίθες που ανέβαιναν σαν μικρά αστέρια.
Οι πιο τολμηροί —συνήθως αγόρια, αλλά και μερικές κοπέλες που δεν φοβόντουσαν— έπαιρναν φόρα και πηδούσαν πάνω από τις φλόγες. Κάθε επιτυχημένο πήδημα συνοδευόταν από ζητωκραυγές και πειράγματα. Κάποιοι έκαναν τρεις συνεχόμενες προσπάθειες για «καλή τύχη όλο τον χρόνο».
Στο πλάι, οι γυναίκες είχαν στρώσει δίσκους με μεζέδες: φέτες ψωμί με τυρί, ελιές, λουκάνικα και κρύο κρασί. Η μυρωδιά του καμένου στάχυ μπλεκόταν με τις φωνές, τα τραγούδια και τα γέλια.
Για εμάς τα παιδιά, ήταν η πιο «άγρια» γιορτή. Νιώθαμε ότι αγγίζαμε κάτι αρχέγονο — μια δύναμη που μας έκανε να τρέχουμε γύρω από τη φωτιά, να φωνάζουμε, να ιδρώνουμε και να γελάμε μέχρι να μη νιώθουμε τα πόδια μας.
Δραστηριότητα:
Λογοτεχνία
